Royal family, fot. 007.com.
Gdyby w kwestii dress code’u nad Wisłą naśladowano Craiga, Cumberbatcha albo Beckhama, przyniosłoby to o wiele więcej pożytku przyszłym pokoleniom niż zachwyt krainą za wielką wodą albo sentymentalne utwierdzanie się, że wzorce z epoki wielkiej betonowej płyty są wystarczające do życia. Może i są, ale co to za życie…
Dwa dni przed premierą „No Time to Die” byłem gościem Marcina Jędrycha w internetowym radiu RMF24. Powiedziałem w rozmowie, że James Bond mógłby być ambasadorem savoir-vivre’u. Zna te zasady doskonale. Korzysta z nich kiedy trzeba i łamie je wtedy, gdy ma do tego powody. Wie jednak, co łamie, dlaczego i po co to robi. Bond ma możliwości, a nie przymusy. To czyni go wolnym człowiekiem, czyli dżentelmenem. Za to lubię tę postać.
Wielu ludzi ma wrażenie, że muszę być strasznym konserwatystą, skoro zajmuję się zasadami savoir-vivre’u. Niechętnym zmianom i wszelkim przejawom jakichkolwiek nowości. Nic bardziej mylnego. Zdaję sobie doskonale sprawę z tego, że ludzie są różni i mają pragnienie, by tę swoją odmienność wyrażać i podkreślać. Znam te potrzeby doskonale. Dlatego przez myśl nie przeszłoby mi, żeby skrytykować wybór Craiga albo powiedzieć, że coś takiego jest niedopuszczalne… Jest, ale dlatego, że wynika z wiedzy, a nie ignorancji. Dlatego, że wynika z szacunku do pewnej tradycji i konwencji, a nie nihilizmu.
Nie znoszę udawania, pozorów i tego, jak ktoś próbuje mi wmawiać, że tombak to złoto. Picasso zrewolucjonizował sztukę, ale w dziedzinie klasycznie rozumianego malarstwa był doskonały. Bardzo sobie cenię to, jeśli wynikająca z określonych potrzeb zmiana jest prowadzona z sensem. Jeśli ktoś, kto chce coś zmieniać wie zarówno „co”, jak i „po co” to robi. Dzięki temu świadkowie zmiany zyskują nie tylko zrozumienie, ale również spokój i poczucie sensu.